Her şeyden önce, çocukların artık canlarının sıkılmasına hiç tahammülü yok. Telefonlarıyla yaşıyorlar; sabah gözlerini açtıkları andan gece uyuyana kadar sürekli bir dopamin bombardımanına maruz kalıyorlar. Bu yüzden okulda sürekli bir dopamin yoksunluğu içindeler. Adeta bağımlı gibi davranıyorlar. Aşırı duygusallar; en küçük şey bile onları tetikleyebiliyor.
Siz sınıfın önünde durup ders anlatmaya çalışırken ise boş bakıyorlar. Dikkatlerini toplama becerileri yok. Anlattığınız şey kısa videolar halinde değilse ya da parlak, dikkat çekici uyaranlar içermiyorsa sizi takip edemiyorlar. Açıkçası benim için en zor olanı da bu: Sadece davranış problemleri değil, karşımda gözleri açık, bana bakan ama aslında orada olmayan bir öğrenci grubuna konuşmak.
Gerçekten orada değiller ve kariyerim boyunca hiç görmediğim bir ilgisizlik düzeyine sahipler. Cezalar işe yaramıyor çünkü umursamıyorlar. Notları, üniversiteyi, geleceği... Hiçbirini umursamıyorlar sanki. Siz onlarla sadece kısa bir anlığına temas ediyorsunuz; internet onların asıl hayatı ve siz o hayatın içinde küçük bir parantezden ibaretsiniz.
Son zamanlarda bazı videolarda öğretmenlere çok yüklenildiğini görüyorum. Çocuklara uyum sağlayamadıkları ya da onları cezalandırdıkları için eleştiriliyorlar. Ama şunu kesin bir şekilde söyleyebilirim: Bu öğretmenlerin suçu değil. Belki ebeveynlerin sorumluluğu vardır, belki içinde yaşadığımız sistemin. Ama bu kesinlikle öğretmenlerin hatası değil."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder